نهنگی که پیش از نوشتن، گوش می‌دهد.

در دریایی که هر روز پر از کلمه می‌شد، والوری زندگی می‌کرد.

روی آب، نوشته‌ها پشت سر هم می‌آمدند؛ نامه، آگهی، معرفی محصول، قصه. خیلی‌هایشان مرتب بودند، اما هرچه می‌خواندی، بیشتر حس می‌کردی قبلاً جایی دیده‌ای‌شان. کافه و کتاب‌فروشی و شرکت نرم‌افزاری، همه با یک صدا حرف می‌زدند.

والوری گوش حساسی داشت. لای آن همه جمله، دنبال نشانی از صاحب نوشته می‌گشت؛ یک تعبیر آشنا، یک شوخی کوتاه، یا کلمه‌ای که کسی با دقت انتخاب کرده بود.

یک روز، صاحب کافه‌ای نوشته‌اش را پیش او آورد و گفت:

«گفتم قهوه‌ی امروز اتیوپیه. این نوشته هم براش تخفیف گذاشته، هم گفته بهترین قهوه‌ی شهره!»

والوری متن را خواند. بعد پرسید:

«از چه ساعتی سرو می‌کنید؟»

«هنوز معلوم نیست.»

والوری برای ساعت، جای خالی گذاشت. تخفیف و ادعای بهترین‌بودن را خط زد. بعد پرسید متن کجا قرار است منتشر شود و کافه معمولاً چطور با مشتری‌هایش حرف می‌زند.

چند خط بیشتر نماند؛ اما حالا هر جمله دلیلی برای ماندن داشت.

صاحب کافه گفت:

«آره. همین رو می‌خواستم بگم.»

والوری آن روز فهمید کارش چیست. باید کنار آن نویسنده‌ی پرسرعت بنشیند؛ قبل از نوشتن سؤال‌های لازم را بپرسد، حواسش به جای انتشار باشد، کلمه‌ها را بسنجد و نگذارد جای اطلاعاتِ نداشته با خیال پر شود.

از آن روز، دفتر کوچکی همراهش دارد. در هر صفحه نوشته:

• این متن برای کیست؟
• قرار است چه بگوید؟
• چه چیزهایی را واقعاً می‌دانیم؟
• صدای صاحبش کجاست؟

گاهی یک جمله را کوتاه می‌کند. گاهی می‌گوید اینجا توضیح بیشتری لازم است. گاهی هم کنار یک عبارت می‌نویسد: «این را نگه داریم؛ شبیه خودت است.»

قصه‌ی والوری، قصه‌ی همان لحظه‌ای است که نوشته را می‌خوانی و می‌گویی:

«این بار، منظورم همین بود.»